Krokusy w Górzyńcu



Typ ochrony: florystyczny

Data utworzenia: 1962

Powierzchnia: 3,9 ha

Powiat: Jeleniogórski

Gmina: Stara Kamienica

Nadleśnictwo: Szklarska Poręba

Położenie: Rezerwat znajduje się na północnym zboczu Grzbietu Wysokiego w paśmie Gór Izerskich, nieopodal Piechowic. Położony jest w zakresie wysokości 620-650m n.p.m.. Obejmuje oddział leśny 189h w nadleśnictwie Szklarska Poręba.

Budowa: Podłoże zbudowane jest z granitognejsów i skał metamorficznych. Całość należy do bloku karkonosko-izerskiego. Większa część rezerwatu zarośnięta jest lasem.

Flora: Umiarkowanie zróżnicowana, ogólnie w granicach terenu stwierdzono występowanie około 171 gatunków roślin i 13 gatunków mchów. Rezerwat powstał głównie dla ochrony krokusa (szafranu) wiosennego. W kraju szafrany występują na Podhalu (szafran spiski) oraz na tym jedynym izolowanym stanowisku w Górach Izerskich, które znane było już w 1811 roku. Nie wiadomo czy są one naturalnym składnikiem tutejszych łąk, czy przywędrowały wraz z ludźmi. Pewne jest za to że rosną na tej łące od ponad dwóch wieków, co świadczy o pełnej aklimatyzacji do panujących tutaj ciężkich, górskich warunków. P

Większość obszaru rezerwatu zarósł las mieszany, sklasyfikowany jako kwaśna buczyna górska (Luzulo luzuloidis-Fagetum) z bukiem i świerkiem jako gatunkami dominującymi oraz mniejszym udziałem innych drzew (brzoza brodawkowata, klon jawor). Na niewielkich bezleśnych obszarach zachował się płat sudeckiej łąki wszewłogowej (Meo-Festucetum), zbiorowiska znanego w Polsce tylko z Sudetów Zachodnich. Łąka ta słynie z występowania krokusów wiosennych, głównego przedmiotu ochrony rezerwatu. Oprócz krokusów rośnie na niej oraz w całym rezerwacie wiele rzadkich i cennych roślin, m.in. arnika górska, goryczka trojeściowa, dziewięćsił bezłodygowy, wawrzynek wilczełyko, podrzeń żebrowiec, śledziennica naprzeciwlistna, kukułka plamista, orlik pospolity, wszewłoga górska i fiołek trójbarwny a także ostrożeń dwubarwny, który jest ujęty na liście roślin zagrożonych w Karkonoszach i Górach Izerskich.

Florę mchów reprezentuje m.in. płonnik pospolity, fałdownik nastroszony, torfowiec nastroszony i torfowiec błotny.

Fauna: Niewielka. Rezerwat jest na tyle mały iż spotykane tam zwierzęta stanowią raczej gości aniżeli stały element. Wokół jest na tyle dużo lasów, że zwierzyna nie musi chronić się na tym małym obszarze.

Zagrożenia: Umiarkowane pod warunkiem stałej pielęgnacji rezerwatu. Do największych zagrożeń należy zarastanie łąk. Górskie łąki górskie są szczególnie zagrożone. Powstały one głównie dzięki ekstensywnemu wypasowi owiec, który był bardzo rozpowszechniony przed epoką uprzemysłowienia rolnictwa. W dzisiejszych czasach owce nie są wypasane w Górach Izerskich, ten rodzaj hodowli ostał się głównie na Podhalu i w Bieszczadach, gdzie stanowi ważny element ochrony biotopów łąkowych. Dzięki temu szafran spiski jest na Podhalu w miarę częstym akcentem (w Dolinie Chochołowskiej łany krokusów liczą setki tysięcy kwitnących egzemplarzy).

Drugim zagrożeniem może być wzmożony ruch turystyczny. W rezerwacie jest wyraźnie wytyczona ścieżka do zwiedzania, ograniczona płotkiem, jednak niektórzy „miłośnicy” roślin zechcą przejść przez płot dla lepszych widoków lub lepszego ujęcia i mogą podeptać wyrastające z ziemi krokusy.

Inne: Liczbę kwitnących egzemplarzy szacuje się na około tysiąc, z tablicy informacyjnej ustawionej przed rezerwatem, można wyczytać, że w 1999 roku naliczono 1350 osobników, z czego zdecydowana większość stanowiły okazy kwitnące. Istnieją podejrzenia, że szafran wiosenny mógł być w przeszłości znacznie częstszym elementem łąk w Sudetach Zachodnich. Obecna populacja na niewielkim skrawku śródleśnej łąki może być pozostałością po dawniej rozciągających się w tej okolicy rozległych powierzchniach pastwisk, łąk i nieużytków.

Zostaw wiadomość

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>