Puszcza Śnieżnej Białki




Typ ochrony: leśny 

Data utworzenia: 1953

Powierzchnia: 124,68ha

Powiat: Kłodzki

Gmina: Stronie Śląskie

Nadleśnictwo: Lądek Zdrój

Położenie: Rezerwat leży w Puszczy Jaworowej na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, na wschodnim zboczu góry Iwinki (południowo-wschodnia część Gór Bialskich), około 2,3 km od najbliższej miejscowości – Bielice. Obejmuje tereny nadleśnictwa Lądek (360a-l, 361a-l, 362a-c, 363a-c, 364a-i, 367a-j oraz 368a-c.

Budowa: Całość rezerwatu znajduje się w przedziale wysokościowym 980-1086m n.p.m., na wschodnich zboczach góry Iwinki. Szczyt zbudowany jest głównie z metamorficznych gnejsów oraz łupków łyszczykowych.

Flora: Większą część rezerwatu porasta puszcza, która zachowała swój pierwotny charakter. Jest to najcenniejszy fragment z większego kompleksu leśnego, zwanego Puszczą Jaworową, w skład którego wchodzi m.in. duży kompleks lasu liściastego. Jest to zbiorowisko z zespołu kwaśnej buczyny górskiej (Luzulo nemorosae-Fagetum). Stanowio ono relikt po dawnej puszczy sudeckiej, rosnącej na terenie niemalże całych Sudetów. Występuje w północno-wschodniej części rezerwatu, wokół źródliska. Można tu spotkać ponad 150-letnie buki, a także dęby, graby, brzozy i pomniejsze krzewy i krzewinki. Cenne są tutaj okazałe jawory, wyróżniające się korą, której niezwykłą właściwością jest odpadanie dużymi płatami. Jawory można spotkać głównie na skraju lasu, wokół niewielkich wysepek tworzonych przez połacie łąk i muraw. W runie możemy spotkać wiele ciekawych roślin jak gwiazdnica gajowa, marzanka wonna, śledziennica skrętolistna.  Oprócz lasów liściastych, na terenie tego chronionego i półdzikiego obszaru, rośnie liczny górnoreglowy bór sudecki (Plagiothecio-Piceetum hercynium) o charakterze zbliżonym do naturalnego. Porasta one większą część rezerwatu, w tym tereny położone najwyżej, gdzie przybrały formę skarłowaciałą (degeneracyjną) przypominającą swoim charakterem bory górnoreglowe. W ich runie możemy spotkać widłaka jasłowcowatego, wrońca widlastego i podrzenia żebrowca. Ogólnie udział procentowy gatunków liściastych wynosi 26,7%, natomiast iglastych 73,3%.

Tereny nieleśne są bardzo niewielkie. Występują głównie w środkowej części wokół szlaku oraz niewielkimi płatami w górnych fragmentach rezerwatu. Scharakteryzować je można jako górskie ziołorośla i górskie psiary o powierzchni 0,26 ha, z rzadkimi i równie cennymi gatunkami roślin. Rośnie tu jeden z najrzadszych składników flory sudeckiej – dzwonek brodaty. Poza puszczą można go spotkać tylko w sąsiednim rezerwacie Śnieżnik Kłodzki. Z innych wartościowych taksonów rosnących na łąkach należy wymienić gółkę długoostrogową, fiołka żółtego sudeckiego i kosmatkę olbrzymią. Poza tym, schronienie w obrębie lasu znajdują takie rośliny jak: modrzyk górski, wawrzynek wilczełyko, parzydło leśne, przenęt purpurowy, gnieźnik leśny, podbiałek alpejski, wietlica alpejska. Liczna jest także grupa porostów, mchów i wątrobowców.

Fauna: Duży kompleks leśny, jakim jest Puszcza Jaworowa sprawia, że występuje tutaj wiele gatunków ptaków i ssaków. Do najcenniejszej ornitofauny należą kuraki: jarząbek, głuszec i cietrzew, gatunki wymierające w skali kraju. Poza nimi można spotkać jastrzębia, kruki, drozdy, mysikrólika, dzięcioła dużego, dzięcioła zielonego,  dzięcioła czarnego, bociana czarnego, pluszcze oraz liczne gatunki sów, w tym włochatkę i puchacza.

Wśród runa leśnego można zaobserwować liczne ślady żerowania dzików czy saren. Z innych, cenniejszych ssaków są tutaj lisy, zające, jelenie, borsuki, kuna leśna, tchurz, gronostaj i liczne małe ssaki, takie jak ryjówki, norniki i dzikie gatunki myszy.

Zagrożenia: Niewielkie. Teren rezerwatu znajduje się w jednym z najdzikszych i najbardziej odludnych miejsc w całych Sudetach. Działalność gospodarcza człowieka tutaj nie dosięga, nie licząc wycinki drzew prowadzonej w okolicznych lasach, jednak niezagrażającej bezpośrednio dla puszczańskiej przyrody. Turyści także nie stanowią dużego zagrożenia. Rezerwat znajduje się na uboczu popularnych szlaków turystycznych. Przechodzi wprawdzie przez niego zielony szlak, jednak jest on rzadko uczęszczany.

Pierwotnie puszczy, jak i całemu pasmu Sudetów zagrażała katastrofa ekologiczna (jej skutki są dobrze widoczne w Karkonoszach), jednak teren rezerwatu ucierpiał w bardzo niewielkim stopniu. Ogólne stan Puszczy Śnieżnej Białki można ocenić jako bardzo dobry. Jedynym zagrożeniem jest postępująca sukcesja leśna, która zagraża terenom łąkowym. Obecnie ekosystemy nieleśne stanowią niewielki ułamek powierzchni skupiający się głównie przy szlakach i źródłach.

Inne: Dziki charakter rezerwatu sprawił, że często nazywa się go Sudeckimi Bieszczadami, choć niedźwiedzi i wilków brakuje (jednych z najbardziej charakterystycznych elementów Bieszczad). Tereny te stanowiły bezpieczne miejsce dla kurierów zielonej granicy oraz kłusowników.

Piękno i niezwykłość tego obszaru były zauważalne już XIX wieku, kiedy należały one do Marainny Orańskiej. Księżna była postacią wielce zasłużoną dla całego regionu. Jej działania charakteryzowały się racjonalnością i skutecznością. Dotyczyło to także Puszczy Jaworskiej. Dzięki bardzo dokładnie planowanej gospodarce leśnej znaczna część obecnego rezerwatu zachowała dziki, naturalny charakter. Teren charakteryzował się na tyle wysokimi walorami przyrodniczymi, iż w 1937 roku powołano rezerwat Saalwiesen-Urwald, o powierzchni około 60ha. Na chronionym obszarze prawo zabraniało m.in. uszkadzania roślin, wyrębu drzew czy płoszenia i polowania na dziką zwierzynę. Po wojnie trzeba było czekać kilkanaście lat na ponowne objęcie tego terenu ochroną, którego powierzchnię zwiększono do 124h (niemal 2-krotnie).

Zostaw wiadomość

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>