Naparstnica zwyczajna

NAPARSTNICA  ZWYCZAJNA (Digitalis grandiflora)

Trędownikowate (Scrophulariaceae)

Okres kwitnienia: VI-VII

Wygląd: Charakterystyczna dwuletnia bylina osiągająca do 130cm wysokości. Kwiaty pięciodziałkowe, o kształcie dzwonu, owłosione wewnątrz, koloru od słomkowego do intensywnej żółci z brunatnymi plamami osadzone są na krótkich szypułkach, gęsto ułożone w jednostronne grono. Kielich zrośnięty u nasady, z jednym słupkiem, posiadającym długą szyjkę oraz czterema pręcikami, przy czym dwa są wyższe, a dwa niższe. Kwiaty przedprątne, zapylane są przez trzmiele.

Liście odziomkowe duże, drobno ząbkowane, pokryte drobnymi włoskami z wyraźnymi nerwami. Liście łodygowe, mniejsze, siedzące, lancetowate, malejące ku górze.

Owocem jest pękająca torebka, pokryta gruczołami o jajowatym kształcie, zawierająca liczne, drobne nasiona, czarnego koloru.

Występowanie: Liczne, rozproszone stanowiska w Europie południowej, zachodniej i środkowej a także w Azji Mniejszej. W Polsce na całym obszarze kraju jednak poza górami jest bardzo rzadka, na niżu rośnie głównie w rezerwatach i parkach narodowych.

Środowisko: Rośnie od regla dolnego po piętro kosówki, zarówno na glebach wapiennych jak i granitowych. Preferuje stanowiska jasne do półcienistych, wilgotne. Głównie śródleśne polany, łąki, brzegi strumieni i zbiorników wodnych, zręby i zarośla.

Opis ogólny: Roślina objęta ochroną częściową, powszechnie znana z trujących właściwości. Liście zawierają liczne toksyczne glikozydy jak digitalinę, które kumulują się w organizmie, są groźne dla niemal wszystkich roślinożerców, w tym i ludzi.

Dawniej roślina lecznica, stosowana w chorobach serca i nerwicy, jednak ze względu na toksyczne właściwości, zaprzestano jej zbiorów i zastąpioną bezpieczniejszą dla zdrowia naparstnicą wełnistą.