Uroczysko Łozina

Typ ochrony: brak 

Data utworzenia: brak

Powierzchnia: ok. 200 ha

Powiat: Wrocławski

Gmina: Długołęka

Nadleśnictwo: Oleśnica Śl.

 


Położenie: Teren obejmuje zbiorowiska leśne i łąkowe w północnej części powiatu Wrocławskiego pomiędzy miejscowościami Łozina i Bąków na Równinie Oleśnickiej. Od zachodu granicę wyznacza ciek wodny Przyłęk. Na terenie występują obszary zwane jako: Las Łosicki, Kaliszcze (tereny mokradeł i trzcinowisk) oraz Bełkotek (silnie zarośnięte śródleśne jezioro).

Flora: Bardzo zróżnicowana. Teren obejmuje całą mozaikę siedlisk od leśnych, przez łąkowe i bagienne. Do największych powierzchniowo należą grądy środkowoeuropejskie (Galio sylvatici-Carpinetum betuli) obejmujące płaty w centralnej i zachodniej części kompleksu leśnego. Drzewostan głównie liściasty z przewagą dębu szypułkowego i jesionu wyniosłego z domieszką brzozy brodawkowatej oraz klonu. Runo leśne bogate we wczesnowiosenne geofity jak gwiazdnica wielkokwiatowa, przytulia leśna, zawilec gajowy, śnieżyczka przebiśnieg, zawilec żółty, fiołek leśny czy groszek wiosenny. Z innych gatunków charakterystyczny jest kruszczyk szerokolistny i śnieżyca wiosenna.

Wzdłuż cieków wodnych i śródleśnych oczek wytworzył się łęg jesionowo-wiązowy (Ficario-Ulmetum minoris) oraz ols jesionowy. Bardzo dobrze rozwinięte jest piętro podszytu złożone z bzu czarnego, porzeczki czarnej, kruszyny pospolitej, leszczyny, kaliny koralowej i młodych brzóz brodawkowatych. W runie leśnym licznie występują typowe gatunki łęgowe jak szczyr trwały, bodziszek cuchnący, śnieżyczka przebiśnieg, gajowiec żółty, ziarnopłon wiosenny, bluszczyk kurdybanek, czyściec leśny czy karbieniec pospolity.

Do najcenniejszych ekosystemów należą tereny łąkowe i turzycowiska. W większej części budują je zmiennowilgotne łąki trzęślicowe użytkowane ekstensywnie (Molinion) oraz świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris), porośnięte obficie takimi gatunkami jak firletka poszarpana, dzwonek rozpierzchły, kozibród łąkowy, szczaw, skalnica ziarenkowata, krwawnik pospolity i szelężnik włochaty. Oprócz nich można tutaj wyróżnić rzadkie lub chronione rośliny jak kosaciec syberyjski, kukułka szerokolistna, czosnek kątowy a także nasięźrzał pospolity.

W zagłębieniach terenu z zastoinami wodnymi oraz w miejscach źródliskowych tworzą się zbiorowiska na wilgotnych i mokrych podłożach mineralnych dostępnych dla roślinności tylko przez krótki czas w ciągu roku. Są one porośnięte głównie różnego rodzajami turzyc, situ a także licznymi okazami wierzb. Z rzadszych gatunków występuje tutaj chroniona kukułka krwista, dla której jest to jedno z zaledwie kilku stanowisk w tej części kraju. Poza tym można stwierdzić także kruszczyka błotnego, szarotę błotną, tojeść rozesłaną, jaskra jadowitego i kosaćca żółtego. Posiadają one pojedyncze i rozproszone populacje, głównie w północnej i wschodniej części obszaru.

Fauna: Stosunkowo bogata. Teren stanowi mozaikę siedlisk zarówno leśnych, łąkowych jak i wodnych. Do najważniejszych przedstawicieli awifauny należą m.in. zimorodek, derkacz, żuraw krzykliwy i bocian biały.  Wśród ssaków oprócz typowych pospolitych gatunków jak sarny, dziki, lisy, zające., występują także gatunki rzadkie lub chronione: wydra, jeż zachodni, 3 gatunki ryjówek, kret, mysz zaroślowa i dość liczne gatunki nietoperzy.

Dzięki wielu terenom wilgotnym jest tutaj bogata fauna płazów, m.in. ropucha szara, żaba trawna, żaby zielone, rzekotka drzewna, kumak nizinny, ropucha zielona i ropucha paskówka oraz gady: zaskroniec zwyczajny, żmija zygzakowata, padalec zwyczajny, jaszczurka zwinka i żyworódka.

Inne: W środkowej części kompleksu leśnego przy drodze od strony Łoziny znajduje się średniowieczne grodzisko zwane Grodnikiem. Zostało ono wpisane do rejestru zabytków w 1964 r.

Zagrożenia: Skrajnie duże. Pierwotnie teren ten był proponowany do objęcia ochroną w ramach obszarów Natura 2000. Planów tych zaniechano w momencie rozpoczęcia inwestycji jaką była budowa węzła Łozina na trasie drogi S-8 (Wrocław-Łódź). Trasa ta przebiega przez obszary naturowe i stanowiska chronionych roślin (m.in. kukułka szerokolistna). Brak jakiegokolwiek planu ochrony tych terenów powoduje, że mieszczące się tutaj siedliska i stanowiska chronionych gatunków są narażone na zniszczenie lub wyginięcie. Jednym z przykładów jest stopniowy zanik populacji kukułki krwistej z powodu naturalnej sukcesji leśnej, objawiającej się znacznym rozrostem wierzby, olchy i brzozy na jej stanowisku. Dodatkowo ekosystemy bagienne ulegają szybkiemu rozrostowi trzciny pospolitej i pałki szerokolistnej, które coraz bardziej powiększają swój areał kosztem innych gatunków roślin.

Tereny leśne z powodu braku ochrony mogą zostać nadmiernie prześwietlone przy wycince, co będzie skutkowało rozrostem gatunków światłolubnych i stopniowym wypieraniem roślin typowo leśnych. Potrzebne są odpowiednie plany mogące objąć ten teren właściwą formą ochrony. Jednak na tą chwilę nic nie wiadomo, czy takowe przedsięwzięcia są brane pod uwagę przez gminę lub nadleśnictwo.