Gdzie na Grzyby wokół Wrocławia?

10 września 2026 Wyłączono przez admin

Wrzesień i październik to dla wielu mieszkańców Wrocławia i okolic najbardziej wyczekiwany moment roku – czas, gdy okoliczne lasy budzą się do życia pod ściółką i oferują prawdziwe bogactwo runa leśnego. Po letnich upałach i pierwszych jesiennych deszczach grzybnia rusza pełną parą, a las zaczyna kusić zapachem wilgotnej ziemi i mchu, zapowiadając udane zbiory.

To właśnie jesień jest szczytem sezonu na te najbardziej pożądane gatunki – borowiki szlachetne chowające się w cieniu starych dębów i buków, delikatne gąski wyrastające całymi gromadkami spod ściółki, złociste kurki rozsiane po mchu w borach sosnowych oraz aromatyczne podgrzybki, które można znaleźć niemal wszędzie tam, gdzie las mieszany spotyka się z drzewostanem iglastym.

Okolice Wrocławia to prawdziwy raj dla grzybiarzy – od rozległych lasów Wołowa, przez malownicze lasy Doliny Baryczy, aż po tajemniczy Masyw Ślęży i spokojne kompleksy leśne wokół Obornik Śląskich, Środy Śląskiej czy Oleśnicy. Każdy z tych regionów ma swój niepowtarzalny charakter i oferuje nieco inne warunki do poszukiwań, dzięki czemu każda wyprawa może zaskoczyć czymś nowym.

Warto więc już teraz zaplanować sobie jesienny wypad do lasu – zabrać wiklinowy koszyk, solidne buty i dobry humor, a las z pewnością odwdzięczy się bogatym zbiorem. Sprawdźmy zatem, gdzie konkretnie warto się wybrać!

Gmina Oborniki Śląskie

Tereny Obornik Śląskich są szczególnie polecane dla mieszkańców Psiego Pola i Śródmieścia, bowiem mieszkańcy tej części miasta mają tutaj najbliżej. Większość lasów gminy jest administrowana przez Nadleśnictwo Oborniki Śląski. Lasy te należą do jednych z najchętniej odwiedzanych przez grzybiarzy z Wrocławia, głównie ze względu na bliskość aglomeracji. To teren o zróżnicowanym charakterze – mimo znaczącej powierzchni borów sosnowo-świerkowych, nadleśnictwo stopniowo odchodzi tu od monokultur, dostosowując skład gatunkowy drzewostanu do warunków naturalnych, dzięki czemu udział drzewostanów liściastych systematycznie rośnie, a coraz częściej spotyka się dęby, jesiony, klony, jawory, wiązy, brzozy, buki, olchy, topole, graby, osiki, lipy i wierzby.

Bazę stanowią jednak wciąż drzewostany sosnowe, uzupełnione domieszką świerka i jodły – ta ostatnia osiąga tu granicę swojego północnego zasięgu występowania, co znajduje odzwierciedlenie w rezerwacie przyrody Jodłowice z udziałem jodły, świerka, sosny, modrzewia i dębu.

Do najbardziej atrakcyjnych obszarów pod względem grzybów należą okolice miejscowości:

Bagno
Jary
Rościsławice
Wielka Lipa
Wilczyn

Wśród najpopularniejszych miejsc należą lasy na zachód i północny-zachód od miasta, dokładniej pomiędzy

Obornikami Śląskimi i Rościsławicami
Obornikami Śląskimi i Wielką Lipą

Taka mozaika siedlisk – od suchych borów sosnowych po żyzne lasy liściaste i mieszane – sprawia, że okolice Obornik Śląskich są wyjątkowo atrakcyjne grzybiarsko. W borach sosnowych i mieszanych liczyć można na maślaki, kurki, podgrzybki brunatne i koźlarze, a w cieplejszych okresach roku również rydze. W rozległych drzewostanach sosnowych licznie występują tutaj kozie brody. Starsze drzewostany dębowo-grabowe i bukowe to z kolei dobre miejsce na poszukiwanie borowików szlachetnych oraz gąsek. Bliskość Wrocławia i dogodny dojazd sprawiają, że presja grzybiarska bywa tu jednak większa niż w bardziej oddalonych kompleksach leśnych.

Powiat Średzki

Powiat średzki znajduje się w zasięgu Nadleśnictwa Miękinia, jednego z największych obszarowo nadleśnictw w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu. Lasy charakteryzują się dużą liczbą kompleksów leśnych o zróżnicowanej wielkości – obok kilku dużych, zwartych fragmentów występuje mnóstwo drobnych, rozproszonych enklaw leśnych, co typowe jest dla terenów o dominującej funkcji rolniczej. Znaczna część zachodniej i północnej części powiatu, w rejonie Miękini i doliny Bystrzycy, porośnięta jest lasami mieszanymi z przewagą sosny, uzupełnionej dębem, brzozą i olchą na terenach wilgotniejszych.

Pod względem grzybiarskim tereny te są dość typowe dla nizinnych borów sosnowo-dębowych Dolnego Śląska: dominują tu borowiki ceglastopore, koźlarze, maślaki, kurki oraz podgrzybki, a w wilgotniejszych zagłębieniach terenu, zwłaszcza w pobliżu Bystrzycy, można natrafić na czubajki oraz gąski. Lasy tego regionu nie należą do najbardziej rozpoznawalnych grzybowo, ale ich rozdrobniona struktura sprawia, że łatwo o kameralne, mniej uczęszczane miejsca do zbioru.

Do najpopularniejszych miejsc należy szeroki pas w środkowej części powiatu obejmujący rozległe wzgórza morenowe ciągnące się od miejscowości Brodno na zachodzie po wrocławski Las Mokrzański. Są to w dużej mierze piaszczyste i piaszczysto-żwirowe gleby porośnięte rozległymi monokulturami sosnowymi z niewielkimi fragmentami lasów dębowych i bukowych. Całość stanowi bardzo dobre miejsce na poszukiwania podgrzybków, borowików i słynnej koziej brody. Dodatkowo warto wspomnieć, że to właśnie na zachód od Wrocławia odnaleziono kilka stanowisk borowika ciemnobrązowego, który uchodzi za smaczniejszego nawet od prawdziwka!

Do najbardziej atrakcyjnych obszarów pod względem grzybów należą okolice miejscowości:

Brodno, szczególnie na wschód od miejscowości, gdzie występują bory sosnowe i lasy dębowe
Lubiatów, szczególnie Lubiatowskie Górki
lasy pomiędzy Miękinią i Kadłubem
Mrozów, występuje tu mozaika suchych monokultur sosnowych i bagiennych olsów
Wojnowice, teren obfituje w mozaikę lasów liściastych i borów iglastych

Dolina Baryczy

Dolina Baryczy obejmuje swoim zasięgiem kilka powiatów, my jednak skupimy się na jej najcenniejszej części pod względem grzybowym, czyli regiony Lasów Milickich (gmina Milicz, gmina Trzebnica i gmina Krośnice). Jest to jeden z najbardziej charakterystycznych przyrodniczo obszarów Dolnego Śląska – słynna Dolina Baryczy ze Stawami Milickimi. Lasy administrowane przez Nadleśnictwo Milicz tworzą jedne z większych, zwartych drzewostanów w nizinnej części województwa. Występuje tutaj wyraźny podział, w sercu Lasów Milickich (okolice Lasowic) występują lasy związane przede wszystkim z siedliskiem bukowym i grądowym, w którym rosną buki, dęby, graby, lipy i jesiony. Druga część to tzw. Gruszeczka, która pod względem siedliskowym stanowi niemal jednolite monokultury iglaste, z dominacją sosny i świerku, wraz z niewielkimi oazami bagiennych olszyn i brzezin.

W borach sosnowych królują maślaki, koźlarze i kurki, a jesienią także rydze i kozie brody. Jest to także miejsce z licznymi populacjami piaskowca modrzaka, dawniej znanego jako borowik piaskowy. Rozległe buczyny i dąbrowy to teren poszukiwań borowików szlachetnych, podgrzybków i gąsek, natomiast wilgotne olsy i łęgi w sąsiedztwie stawów mogą obrodzić w boczniaki, mleczaje oraz – przy odpowiedniej wilgotności – smardze wiosną. Bliskość rozległych terenów podmokłych sprawia, że mikroklimat Doliny Baryczy bywa wyjątkowo sprzyjający dla grzybni. No i na koniec warto ostrzec przed jedną rzeczą. Rozległość terenu sprawia, że łatwo można się zgubić w monokulturach sosnowych, które tworzą niekończące się drzewostany bez żadnych charakterystycznych punktów.

Do najbardziej atrakcyjnych obszarów pod względem grzybów należą okolice miejscowości:

Gruszeczka, jedna z najbardziej rozpoznawalnych nazw na dolnośląskich forach grzybiarskich, gdzie występują całe kilometry jednolitych borów sosnowych, choć w większości młodych
Lasowice, niewielka miejscowość ulokowana w sercu lasów bukowych Doliny Baryczy, szczególnie dobrze zachowane buczyny występują na południe od wsi
Skoroszów, lasy na północy od miejscowości stanowiące mozaikę monokultur sosnowych i lasów bukowych
rozległe kompleksy leśne pomiędzy Lasowicami i Skoroszowem, to tutaj znajduje się centrum grzybiarskie Doliny Baryczy, gdzie jesienią ciężko znaleźć miejsce do zaparkowania

Powiat Wołowski

Powiat Wołowski należy do jednych z najważniejszych grzybiarskich terenów, głównie dzięki rozległym wzgórzom zbudowanym z piasków i żwirów. Gatunki iglaste zajmują tu 65% powierzchni lasów, a liściaste 35%, tworząc zarówno drzewostany lite, jak i mieszane. Dominuje więc sosna, choć znaczący jest też udział dębu, brzozy, olchy i buka – zwłaszcza w rejonach o żyźniejszych glebach nadodrzańskich. Na terenie nadleśnictwa znajdują się dwa rezerwaty przyrody, w tym ogromne i zabagnione Uroczysko Wrzosy. Rezerwat otaczają rozległe wydmy będące charakterystycznym elementem krajobrazu oraz wskaźnikiem na obecność ubogich, piaszczystych siedlisk borowych typowych dla tej części Dolnego Śląska.

Bliskość doliny Odry sprawia, że w gminie Wołów spotyka się zarówno suche bory sosnowe na wydmach śródlądowych, jak i wilgotniejsze lasy łęgowe oraz grądowe w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki. Ta różnorodność siedliskowa przekłada się na urozmaicenie grzybowe regionu. Szczególnie wartościowe są obszary na wschód i północ od Brzegu Dolnego, gdzie występują piaszczyste i żwirowe wzgórza porośnięte borami sosnowymi i kwaśnymi dąbrowami.

W suchszych borach sosnowych najczęściej spotyka się maślaki, koźlarze czerwone i kurki, a w sezonie jesiennym również kozie brody i rydze. Domieszka dębu i buka sprzyja występowaniu borowików szlachetnych oraz podgrzybków brunatnych, natomiast żyźniejsze, wilgotniejsze fragmenty lasów łęgowych w pobliżu Odry to dobre miejsce na poszukiwanie czubajek kani oraz gąsek. Region wołowski, mimo mniejszej popularności turystycznej niż tereny bliżej Wrocławia, oferuje spore, mało eksploatowane kompleksy leśne.

Do najbardziej atrakcyjnych obszarów pod względem grzybów należą okolice miejscowości:

Bukowice, na wschód i północ od wsi występują rozległe lasy sosnowe, bukowe i świerkowe
Dębno
Jodłowce, szczególnie na północ od wsi, gdzie występują lasy sosnowe i dębowe
Radecz, rozległe kompleksy leśne na północ i wschód od wsi
Rudno, wieś otaczają rozległe kompleksy monokultur sosnowych z niewielkimi płatami lasów dębowych
Wodnica, jedne z największych monokultur sosnowych w regionie, szczególnie polecany na podgrzybki
Wrzosy, szczególnie rozległe są bory sosnowe na północy-zachód od wsi

Powiat Oleśnicki

Lasy powiatu oleśnickiego znajdują się w zasięgu Nadleśnictwa Oleśnica Śląska, położonego na północnym skraju zasięgu świerka i jodły. Historia gospodarki leśnej tego regionu, podobnie jak w wielu innych częściach Dolnego Śląska, doprowadziła w XIX i XX wieku do powstania sztucznych monokultur iglastych na siedliskach borów i lasów mieszanych, choć od lat 90. stopniowo odchodzi się od nasadzeń drzew iglastych w kierunku drzewostanów liściastych.

Dane dotyczące składu gatunkowego pokazują wyraźną dominację sosny – udział gatunków lasotwórczych to sosna 10,96%, dąb 6,21%, olsza 5,74%, brzoza 2,59%, buk 2,18%, modrzew 1,67%, świerk 1,36% oraz jesion i pozostałe gatunki do 1% (wartości procentowe odnoszą się do udziału w ogólnej strukturze klas wieku).

Dla grzybiarzy oznacza to bogactwo typowych gatunków borowych: maślaków, kurek, koźlarzy i rydzów, a w drzewostanach z domieszką dębu i buka – również borowików szlachetnych i podgrzybków. Olszyny wzdłuż cieków wodnych sprzyjają występowaniu koźlarzy babek oraz mleczajów.

Do najbardziej znanych miejsc oleśnickiego regionów należą:

Białe Błoto
Miodary, chyba najbardziej znana grzybiarska miejscowość w powiecie, którą otaczają rozległe bory iglaste i lasy dębowe
rozległy kompleks leśny pomiędzy miejscowościami Dobroszyce i Grabowno Wielkie

Masyw Ślęży

Masyw Ślęży to najbardziej wyjątkowy przyrodniczo teren spośród opisywanych regionów – jedyne prawdziwe wzniesienie w promieniu kilkudziesięciu kilometrów od Wrocławia, objęte ochroną w ramach Ślężańskiego Parku Krajobrazowego. Lesistość tego mezoregionu wynosi 44%, a lasy tworzą zwarty kompleks leśny, z czego niemal cała powierzchnia znajduje się w zarządzie Nadleśnictwa Miękinia. Charakterystyczną cechą krajobrazu roślinnego jest przewaga buczyn oraz ubogich dąbrów podgórskich, co wynika ze zróżnicowanej rzeźby terenu i obecności skał magmowych. Występują tutaj najlepiej zachowane lasy bukowe spośród wszystkich wymienionych okolic Wrocławia.

Na terenie masywu utworzono trzy rezerwaty przyrody – „Łąka Sulistrowicka”, „Góra Radunia” i „Góra Ślęża” – chroniące najcenniejsze fragmenty starodrzewu, w tym buczyny i dąbrowy o naturalnym charakterze. Wysokość masywu sprawia, że warunki klimatyczne różnią się od terenów przyległych – okres wegetacyjny jest krótszy o 3-6 tygodni, a średnia roczna temperatura na szczycie spada poniżej 5°C, co wpływa też na dynamikę i terminy owocnikowania grzybów.

Zróżnicowanie siedlisk – od suchych dąbrów na zboczach po żyzne grądy i buczyny w partiach środkowych – czyni Ślężę jednym z najbardziej atrakcyjnych grzybiarsko miejsc regionu. W lasach bukowo-dębowych można liczyć na obfite występowanie borowików szlachetnych, borowików usiatkowanych, podgrzybków, gąsek oraz maślaków zależnie od domieszki sosny. Kamieniste zbocza i gołoborza sprzyjają występowaniu gatunków ciepłolubnych, a wilgotniejsze partie lasu to dobre miejsce na poszukiwanie kurek i koźlarzy.

Masyw Ślęży można podzielić na trzy regiony grzybowe:

Ślęża Właściwa, czyli północna część masywu obejmująca tytularną Ślężę, gdzie dominują lasy bukowe. Obfituje w borowiki szlachetne, kozie brody, gąski i borowiki ceglastopore.
Masyw Raduni, część południowa masywu, gdzie dominują monokultury świerkowe. Tu spotkać można liczne podgrzybki, gąski i rydze.
Wzgórza Oleszeńskie, wschodnia odnoga masywu, gdzie dominują lasy dębowe i monokultury sosnowe. Obfituje w borowiki usiatkowane, podgrzybki i kozie brody.

W czasie grzybobrania pamiętaj o pewnych zasadach!

Wybieraj odpowiednią porę dnia – najlepiej wybierać się do lasu wcześnie rano, tuż po wschodzie słońca. Grzyby są wtedy świeższe, mniej zaatakowane przez owady, a poranna rosa i chłód sprzyjają ich dobrej kondycji. Dodatkowo wśród grzybiarzy obowiązuje zasada „kto pierwszy ten lepszy”, dlatego często jest to wyścig z czasem by ktoś przed nami nie wyzbierał wszystkich grzybów!
Obserwuj pogodę z wyprzedzeniem – najlepsze zbiory pojawiają się 3-7 dni po ciepłym deszczu, zwłaszcza gdy poprzedzały go wysokie temperatury. Susza i upały znacząco ograniczają wzrost grzybni.
Szukaj w odpowiednich siedliskach – grzyby przeważnie występują w konkretnych siedliskach. Borowiki czy podgrzybki preferują lasy bukowe, dębowe i sosnowe. Unikają natomiast grądów i łęgów. Każdy gatunek ma inne preferencje odnośnie siedlisk.
Zwracaj uwagę na drzewa towarzyszące – wiele grzybów tworzy symbiozę z konkretnymi gatunkami drzew, np. maślaki rosną głównie pod sosnami i modrzewiami, różne gatunki koźlarzy preferują inne gatunki drzew, a borowiki usiatkowane chętnie towarzyszą dębom i bukom.
Zbieraj tylko te grzyby, które znasz na 100% – w razie jakichkolwiek wątpliwości lepiej zostawić grzyb w lesie. Zawsze warto mieć przy sobie atlas grzybów lub sprawdzoną aplikację do identyfikacji.
Wykręcaj lub wycinaj grzyby delikatnie – nie wyrywaj ich gwałtownie z podłoża, aby nie uszkodzić grzybni odpowiedzialnej za kolejne owocniki w tym samym miejscu. Owocnik należy wykręcać lub ostrożnie wyciąć scyzorykiem. Po zebraniu przysyp miejsce ściółką by osłonić miejsce przed wysuszeniem.
Używaj wiklinowego koszyka, nie foliowej torby – grzyby w koszyku oddychają i dłużej zachowują świeżość, a przy okazji z otworów wysypują się zarodniki, wspierając naturalny rozsiew grzybni po lesie.
Nie zbieraj starych i przejrzałych okazów – takie grzyby często są już zasiedlone przez larwy owadów i szybciej się psują, a dodatkowo mogą kumulować więcej szkodliwych substancji z podłoża.
Ubierz się odpowiednio i zabierz podstawowy sprzęt – solidne obuwie (najczęściej kalosze), długie spodnie, a także telefon z naładowaną baterią i, jeśli to możliwe, informację dla bliskich, w którą okolicę się wybierasz. Przyda się także spray na kleszcze i komary.
Sprawdzaj lokalne przepisy dotyczące zbioru – w rezerwatach przyrody, parkach krajobrazowych i na niektórych obszarach chronionych zbiór runa leśnego może być ograniczony lub całkowicie zakazany, dlatego warto to zweryfikować przed wyjściem do lasu. Przykładowo dolnośląskie parki narodowe mają wyznaczone strefy zezwalające na zbiór grzybów i jagód.