Łęgi Głogowskie

19 września 2025 Wyłączono przez admin

Rozległy obszar nadodrzańskich łąk, muraw i zadrzewień objętych ochroną w ramach użytku ekologicznego. Całość obejmuje 9 km odcinek Odry, stanowiąc drugi co do wielkości użytek w województwie dolnośląskim. Miejsce stanowi ważną ostoję dla lokalnych populacji nietoperzy, ptactwa wodno-błotnego oraz płazów. Ochrania także rozległe płaty ginących siedlisk – łąk selernicowych, muraw napiaskowych oraz siedlisk roślinności namuliskowej, w tym jedynego w kraju stanowiska pewnej drobnej roślinki.

Typ ochrony: użytek ekologiczny

Data utworzenia: 2005

Powierzchnia: 605,57 ha

Powiat: głogowski

Gmina: Głogów (wiejska), Głogów (miejska), Kotla

Nadleśnictwo: Głogów

Położenie

Całość użytku zlokalizowana jest w zachodniej części Pradoliny Głogowskiej będącej składową Niziny Śląskiej. Użytek rozpościera się w środkowo-wschodniej części gminy, wzdłuż obu brzegów Odry na długości około 9 km, pomiędzy Głogowem i miejscowością Brzeg Głogowski. Prawobrzeżna część użytku obejmuje tereny wąskiej terasy pomiędzy rzeką a wałem przeciwpowodziowym. Lewobrzeżna (większa powierzchniowo) część obejmuje rozległe tereny łąkowo-leśne naokoło głogowskiej huty miedzi. Teren leży poza gruntami w zarządzie nadleśnictwa.

Budowa

Mezoregion Pradoliny Głogowskiej, w której leży użytek, stanowi rozległą formę dolinową rozciągającą się od miejscowości Wąsosz nad rzeką Baryczą aż po Nową Sól. Pierwotnie obszar ten funkcjonował jako końcowe zagłębienie lodowca z okresu zlodowacenia warciańskiego. W wyniku procesów glacjalnych doszło do wydarcia i przemieszczenia trzeciorzędowych pokładów zawierających węgiel brunatny, które następnie zostały nagromadzone w obrębie położonych na południu Wzgórz Dalkowskich. W kolejnych tysiącleciach dolina została uformowana przez Odrę, której koryto ulegało wielokrotnym przemieszczeniom i przekształceniom tworząc liczne starorzecza i zakola.

Charakterystyczną cechą pradoliny jest obecność szerokiej terasy zalewowej pokrytej łąkami oraz piaszczystych teras pochodzenia plejstoceńskiego, na których wykształciły się formacje wydmowe. Teren jest wyjątkowo płaski, gdzie na odcinku niemal 9 km wysokości wahają się w przedziale zaledwie 68-75 m n.p.m. Nie wliczając w to sztucznie utworzonych wałów przeciwpowodziowych. Występują tu głównie gleby piaszczyste, będące efektem akumulacji piasku przez działalność płynących wód oraz gleby aluwialne.

Sieć rzeczna jest dobrze rozwinięta, albowiem oprócz Odry, występują tutaj także liczne drobne cieki, szczególnie na lewobrzeżnej części, wśród których największym jest Rzuchowska Struga. Na końcowym odcinku stanowi on południowo-zachodnią granicę użytku. Na terasach zalewowych występuje bardzo bogata sieć starorzeczy i oczek wodnych. Ich liczba jest różna albowiem wiele z nich to zagłębienia, tylko okresowo wypełnione wodą. Liczba większych starorzeczy wypełnionych wodą przez cały rok wynosi około 20-25.

Roślinność

Jest to obszar o wysokiej bioróżnorodności florystycznej. Wbrew nazwie na terenie użytku prawie nie obszarów leśnych, nie mówiąc już o dobrze wykształconych lasach łęgowych. Ponad 90% powierzchni stanowią łąki, murawy i tereny wodno-błotne. Dominującymi drzewostanami są niewielkie i wąskie pasy zadrzewień oraz liczne samotne drzewa, głównie z gatunku brzoza brodawkowata, dąb szypułkowy, wiąz pospolity oraz bardzo tu liczne topole i wierzby. Wiele drzew osiąga wymiary pomnikowe.

Mimo niewielkiej powierzchni lasów, stanowią one ważny element przyrodniczy użytku. Do największego powierzchniowo typu lasu należy łęg wierzbowo-topolowy (Salici-Populetum). W dolinie Odry to nadrzeczne siedlisko jest charakteryzowane okresowymi zalewaniami podczas wezbrań rzeki. Występuje na żyznych, wilgotnych glebach aluwialnych w bezpośredniej bliskości koryta rzecznego. W drzewostanie dominują wierzby białe i topole białe, często z domieszką topoli czarnej. Warstwa krzewów jest zazwyczaj słabo rozwinięta ze względu na okresowe zalewanie. W runie występują gatunki nitrofilne i higrofilne, takie jak pokrzywa zwyczajna, psianka słodkogórz czy rdest ptasi.

To siedlisko pełni ważne funkcje ekologiczne – stabilizuje brzegi rzeki, łagodzi skutki powodzi i stanowi korytarz migracyjny dla fauny. Ze względu na regulację rzeki i antropopresję łęgi wierzbowo-topolowe w dolinie Odry są silnie przekształcone i fragmentaryczne. Dodatkowo ich rozwój na użytku jest ograniczany przez zabiegi wykaszania łąk i muraw hamujące sukcesję leśną.

Wśród roślinności łąkowej na szczególną uwagę zasługują łąki selernicowe (Cnidion dubii), które w dolinie Odry reprezentują jeden z najcenniejszych typów łąk występujących w środkowej Europie. Te ginące ekosystemy charakteryzuje specyficzny reżim hydrologiczny, w którym poziom wód gruntowych utrzymuje się przez znaczną część roku na głębokości 0,5-1,5 metra, zapewniając stałą wilgoć gleby przy jednoczesnym unikaniu długotrwałych podtopień. Siedlisko wykształca się głównie w dolinach rzecznych, w tym licznie na obszarze użytku.

Na większości obszaru siedlisko miesza się z łąkami trzęślicowymi i napiaskowymi tworząc wielobarwną mozaikę o ciężkich do wyznaczenia granicach, gdzie łąki selernicowe dominują w zagłębieniach terenu oraz obszarach wokół cieków wodnych, gdzie poziom wilgotności jest największy. Siedlisko jest charakteryzowane przez mniej bujną warstwę zielną jednak przy zachowaniu dużego bogactwa gatunkowego, szczególnie dotyczy to dwuliściennych bylin kwitnących latem. Oprócz tytułowej selernicy żyłkowanej stwierdzono tutaj liczne rzadkie gatunki, m.in. groszek błotny, konitrut błotny, fiołek mokradłowy, firletka poszarpana oraz liczne trawy jak wyczyniec łąkowy, śmiałek darniowy i wiechliny. Największą atrakcją łąk są jednak rozległe kobierce czosnku kątowego, który miejscami tworzy płaty liczące setki kwitnących osobników.

Użytek stanowi jedną z najważniejszych ostoi mało znanego typu roślinności określanej jako roślinność namuliskowa. Jest to siedlisko bardzo rzadko reprezentowane na obszarach chronionych. Obejmuje zbiorowiska drobnych terofitów mokradłowych z klasy Isoeto-Nanojuncetea. Roślinność tego zbiorowiska występuje głównie w nizinnej części województwa. Obejmuje zbiorowiska występujące na wilgotnych i mokrych podłożach mineralnych bogatych w składniki odżywcze, w miejscach odsłoniętych przez opadającą wodę na krótki czas. Roślinność jest przeważnie niska ale miejscami tworząca gęste dywany pokrywające całe odsłonięte dno. Namuliska tworzą się głównie wzdłuż brzegów Odry w okresie niskiego poziomu wody oraz w licznych starorzeczach i oczkach wodnych. Wśród typowych gatunków notowanych na terenie użytku należy babka wielonasienna, bebłek błotny, cibora brunatna, namulnik brzegowy, pięciornik niski, przetacznik błotny, rzepicha błotna i szarota błotna.

W miejscach z wycofującą się wodą występują także zbiorowiska terofitów nadwodnych z klasy Bidentetea tripartiti. Roślinność charakteryzuje się występowaniem na najdłużej dostępnych fragmentach, obejmujących brzegi odsłonięte często już wiosną, dzięki czemu tutejsza flora obejmuje duże i wysokie rośliny, w tym wieloletnie byliny. Tworzą one gęste kobierce składające się głównie z uczepu, komosy, rdestu, mięty oraz turzyc i traw, m.in. komosa czerwona, komosa wielonasienna, uczep amerykański, uczep trójlistkowy, rdest łagodny, rdest szczawiolistny i rzepicha błotna.

Bardzo ważną grupę na użytku stanowi roślinność związana z siedliskami wodnymi, która obejmuje liczne zbiorowiska makrofitów w mezotroficznych i eutroficznych zbiornikach wód śródlądowych z rzędu Potametalia, Nymphaeion i Hottonion zasiedlających przybrzeżne strefy oraz miejsca w płytkich częściach zbiorników wodnych. Do bardziej charakterystycznych roślin siedliska należy rzadka i chroniona kotewka orzech wodny a także włosienicznik wodny, liczne rdestnice, żabiściek pływający i osoka aloesowata. Podobnie jak w przypadku namulisk, powierzchnia roślinności waha się zależnie od poziomu wód, które ulegają cyklicznym zmianom.

Roślinność wokół zbiorników tworzy mniej lub bardziej szerszą strefę szuwarów (Phragmitetalia), tworzących szuwary trawiaste, wielkoturzycowe i inne z udziałem okazałych bylin dwuliściennych. Występują one w strefie przybrzeżnej i nadbrzeżnej stojących i płynących wód śródlądowych którą tworzą głównie pospolite gatunki takich jak pałka szerokolistna, bardzo liczne turzyce, sit, sitowia i trzcina. Towarzyszą im inne rośliny m.in. tatarak trawiasty, psianka słodkogórz, oczeret jeziorny, kropidło wodne, kosaciec żółty i krwawnica pospolita.

W obszarach wodnych i brzegowych notowany jest cały szereg zbiorowisk, wśród których najcenniejsze lub najważniejsze to:

zespół rzęsy drobnej i salwinii pływającej (Lemno minoris-Salvinietum natantis), rzadki zespół roślinny zasiedlający ciepłe i płytkie wody o niskim stopniu antropogenicznego zanieczyszczenia. Wśród gatunków charakterystycznych występuje objęta ochroną salwinia pływająca a także rzęsa drobna i spirodela wielokorzeniowa.
zespół „lilii wodnych” (Nupharo-Nymphaeetum albae), charakterystyczny zespół, który wyróżnia się występowaniem roślin o dużych pływających liściach i jaskrawych kwiatach. Występuje głównie w zbiornikach eutroficznych, gdzie poniekąd je tworzy albowiem zespół cechuje produkowanie znacznych ilości biomasy, co dodatkowo odgrywa istotną rolę w wypłycaniu zbiorników wodnych. Wśród gatunków charakterystycznych występują grzybienie białe, grążel żółty, rogatek krótkoszyjkowy, rdestnice, wywłócznik kłosowy i moczarka kanadyjska.
szuwar kosaćcowy (Iridetum pseudacori), zespół tworzący niewielkie płaty w strefach przejściowych pomiędzy płytką wodą i strefą brzegową, porastając ciepłe i eutroficzne wody. W siedlisku dominuje kosaciec żółty, któremu towarzyszą inne gatunki charakterystyczne dla zbiorowisk szuwarowych jak manna mielec, szczaw lancetowaty, krwawnica pospolita i tojeść pospolita.
szuwar mannowy (Glycerietum maximae). Jest to syntakson porastający płytkie i okresowo wysychające wody stojące na podłożu mulistym lub torfowym, gdzie dominuje tytularny gatunek, manna mielec. Wśród innych roślin spotkać można skrzyp bagienny, szczaw lancetowaty, przytulię bagienną, żabieńca babkę wodną oraz rzęsę drobną,
roślinność przybrzeżna i szuwarowa, porastające brzegi stawów i kanałów, w skład której wchodzą głównie pospolite gatunki wodno-błotne takie jak jaskier wielki, pałka szerokolistna, łączeń baldaszkowy, psianka słodkogórz, mozga trzcinowata, strzałka wodna, żabieniec babka wodna, niezapominajka błotna czy knieć błotna (kaczyniec).

Do ważniejszych roślin na użytku należą:

Czosnek kątowy (Allium angulosum), rzadki gatunek objęty od 2014 r. ochroną częściową. Występuje głównie w dolinach rzecznych na siedlisku łąk selernicowych. Na omawianym terenie występuje niemalże pospolicie w wielu mniejszych i większych skupiskach liczących przeważnie po 20-50 osobników, czasem więcej. Jest to prawdopodobnie najliczniejsza chroniona roślina na Łęgach Głogowskich.
Groszek błotny (Lathyrus palustris), rzadki gatunek objęty ochroną częściową występujący na podmokłych łąkach oraz widnych zaroślach. W obrębie Łęgów Głogowskich występuje wiele subpopulacji liczących przeważnie od kilkudziesięciu do nawet stu-kilku osobników.
Grzybienie białe (Nymphaea alba), jedne z najbardziej rozpoznawalnych gatunków roślinności wodnej, którego śnieżnobiałe kwiaty pojawiają się masowo w dobrze nasłonecznionej części zbiorników. Jest to jeden z najważniejszych składowych tutejszej flory.
Konitrut błotny (Gratiola officinalis), niewielka bylina o drobnych białych kwiatach występująca głównie na łąkach selernicowych lub w wilgotniejszych fragmentach łąk trzęślicowych. Od 2014 r. objęta ochroną. Na terenie użytku tworzy liczne skupiska tworzące miejscami zwarte płaty o powierzchni kilku metrów kwadratowych. Ze względu na niewielką wysokość, rośliny często są trudno zauważalne pośród wysokich traw i innych bylin.
Namulnik brzegowy (Limosella aquatica), drobna roślina wytwarzająca rozetę liści spomiędzy której wyrastają drobne, białawe kwiaty w dzwonkowatym kształcie. Gatunek o szerokim spektrum siedliskowym, może rosnąć zarówno na mulistych dnach stawów jak i w piaszczystych kałużach. Gatunek charakterystyczny dla związku Elatini-Eleocharition ovatae. Umiarkowanie częsty, nie podlega ochronie.
Salwinia pływająca (Salvinia natans), wodna paproć o jasnozielonych liściach występująca w eutroficznych i ciepłych zbiornikach wodnych. Na obszarze Pradoliny Głogowskiej jest stosunkowo częsta, gdzie rośnie w wielu starorzeczach, kanałach i zakolach rzecznych. Na użytku występuje w cichych zatokach o spokojnej wodzie.
Wilczomlecz błotny (Euphorbia palustris), wysoka bylina o jaskrawych żółtych kwiatostanach, która preferuje tereny wilgotne i podmokłe. Na omawianym obszarze jest stosunkowo częsty, gdzie zasiedla zarówno otwarte tereny bagienne, brzegi rowów melioracyjnych a także obszary trzcinowisk i widnych zarośli. Występuje w wielu mniejszych i większych skupiskach liczących przeważnie po kilka-kilkanaście osobników.

Mimo dużego bogactwa florystycznego, prawdopodobnie najważniejszym elementem jest dichostylis Michela (Dichostylis michelianus), obecnie zaliczana do rodzaju cibora jako Cyperus michelianus. Skrajnie rzadki gatunek drobnej rośliny zielnej, której cała znana krajowa populacja występuje właśnie na terenie Łęgów Głogowskich. Populacja znana od czasów niemieckich, pierwsze wzmianki pochodzą aż z 1881 roku. Potem na wiele dekad zapomniany i ponownie odnaleziony w 2003 roku przez botanika Z.Kąckiego. Roślina występuje głównie na jednym starorzeczu we wschodniej części oraz na mulistych brzegach Odry w czasie niskiego poziomu wody. Jej biologia jest ściśle powiązana z rytmem rzeki i nie pojawia się w każdym sezonie.

Dichostylis to niewielka, roczna roślina tworząca 4-10 cm rozety ze środka których wyrasta kulisty kwiatostan w formie tzw. rozrzutki. Roślina pojawia się bardzo nieregularnie, jak większość rzadkich terofitów namuliskowych. Przeważnie w drugiej połowie lata i wczesną jesienią na odsłoniętych mulistych lub mulisto-piaszczystych brzegach. Gatunek w Polsce objęty jest ochroną ścisłą. Kategoria zagrożenia w Polsce według Czerwonej listy roślin i grzybów Polski (2006): E (wymierający – krytycznie zagrożony); 2016: CR (krytycznie zagrożony).

Fauna

Tereny nadodrzańskiego użytku posiadają stosunkowo dobrze udokumentowaną faunę. Do tej grupy należą m.in. nietoperze, które posiadają liczne żerowiska nad samą rzeką jak i na łąkowo-leśnym obszarze. Do najważniejszych należy m.in.

Borowiaczek (Nyctalus leisleri), jest to nietoperz odlatujący w okresie zimowym do cieplejszych regionów w południowej i zachodniej części Europy. Jego kryjówkami są głównie dziuple i szczeliny w starych drzewach oraz skrzynki lęgowe.
Borowiec wielki (Nyctalus noctula), stosunkowo duży nietoperz żerujący chętnie na otwartych przestrzeniach, chociaż jego kryjówki obejmują głównie leśne obszary z dziuplastymi drzewami.
Gacek brunatny (Plecotus auritus), chociaż jest to nietoperz związany głównie z terenami zabudowanymi, to notowano go na terenach użytku. Latem zakłada kolonie rozrodcze w budynkach, a także w dziuplach drzew oraz skrzynkach dla ptaków i nietoperzy.
Karlik drobny (Pipistrellus pygmaeus), jest to nietoperz związany z terenami wodno-błotnymi, gdzie żeruje nad taflą wody w poszukiwaniu owadów. Poluje również na otwartych przestrzeniach łąk jakie licznie występują na użytku. Kolonie rozrodcze zakładane są głównie w budynkach lub rzadziej w dziuplach drzew. Zimują w nadziemnych częściach budynków.
Karlik malutki (Pipistrellus pipistrellus), gatunek nietoperza, który najchętniej poluje na owady nad otwartymi akwenami i rzekami, są też posiada liczne żerowiska nad Odrą. Cechą charakterystyczną jest tworzenie licznych kolonii rozrodczych, liczących często nawet kilkaset osobników. Przeważnie kolonie zakładane są w starych drzewach, na strychach budynków lub w opuszczonych budynkach.
Karlik większy (Pipistrellus nathusii), nietoperz zakładający kolonie na terenach leśnych (dziuple, skrzynki lęgowe dla patków i nietoperzy), jednak preferujący na swoje żerowiska tereny wodne jak tafla jeziora czy rzeki. W Łęgach Odrzańskich spotykany licznie nad rzeką i okolicznych lasach.
Mopek (Barbastella barbastellus), jest to gatunek naturowy, będący gatunkiem chronionym z II załącznika Dyrektywy Siedliskowej. Gatunek żyje głównie na terenach leśnych, gdzie prowadzi w dużym stopniu osiadły tryb życia. Za letnie kryjówki służą mu również drewniane budynki, dziuple, szczeliny za odstającą korą drzew i skrzynki dla nietoperzy.
Nocek Bechsteina (Myotis bechsteinii), jest to gatunek naturowy, będący gatunkiem chronionym z II załącznika Dyrektywy Siedliskowej. Nietoperz jest związany ze starymi i dojrzałymi lasami, jednak na żerowiska może wybierać także otwarte tereny wodne i łąkowe. Dziuple stanowią główne miejsce kryjówek, z tego powodu ważne jest pozostawianie możliwie jak najwięcej starych drzew dziuplastych.
Nocek duży (Myotis myotis), jest to gatunek naturowy, będący gatunkiem chronionym z II załącznika Dyrektywy Siedliskowej. Nietoperz preferuje zasiedlanie głównie obszarów miejsko-wiejskich, gdzie nocuje na strychach, w opuszczonych budynkach i innych obiektach budowlanych. Często jednak za miejsca żerowania wybiera pobliskie łąki i tereny nadrzeczne.
Nocek łydkowłosy (Myotis dasycneme), jest to gatunek naturowy, będący gatunkiem chronionym z II załącznika Dyrektywy Siedliskowej. Nietoperz preferuje tereny leśne w bliskiej odległości od zbiorników wodnych, gdzie poluje nocami na owady. W okresie letnim spotykany jest na strychach budynków, rzadko w skrzynkach lęgowych, dziuplach drzew i szczelinach.

Oprócz wyżej wymienionych na terenie Łęgów Głogowskich zinwentaryzowano jeszcze 7 innych gatunków nietoperzy.

Użytek ekologiczny stanowi ważną ostoje także dla innych ssaków związanych z terenami wodnymi i łąkowymi. Wśród nich warto wymienić m.in. bóbr europejski (II załącznik DS, ochrona częściowa), karczownik, mysz zaroślowa, gronostaj, łasica, ryjówka aksamitna, ryjówka malutka, rzęsorek rzeczek, wydra (II załącznik DS, ochrona częściowa) i zębiełek karliczek.

Rozległe tereny wodno-łąkowe będące poprzedzielane licznymi pasami zadrzewień stanowią jedną z ważniejszych ostoi ptactwa na terenie powiatu. Do ważniejszych gatunków stwierdzonych na użytku ekologicznym należy: gęś gęgawa, kania czarna, kania ruda, kropiatka, łabędź krzykliwy, kruk, myszołów, rudzik, sokół wędrowny, zięba i żuraw.

Zagrożenia

Dawniej nie istniały tutaj większe zagrożenia powodowane przez działalność ludzką. Tereny leżą poza zarządem nadleśnictwa, więc nie ma tu prowadzonych masowych wycinki drzew. Większość drzewostanów tworzą dojrzałe i wiekowe drzewa, w tym wiele okazów o wymiarach pomnikowych. Do głównych zagrożeń (szczególnie dla lewobrzeżnej części użytku) należy potencjalne skażenie gleb i wody odpadami i zanieczyszczeniami z huty miedzi, która sąsiaduje bezpośrednio z użytkiem.

Mimo wszystko huta nie stanowi jedynego zagrożenia. Kilka lat temu nad przyszłością użytku zawisły ciemne chmury w postaci decyzji urzędników, którzy mając do wyboru kilka wariantów, wybrali ten najbardziej szkodzący przyrodzie. Chodzi o budowę obwodnicy Głogowa w ciągu drogi krajowej nr 12. Władze wybrały wariant, gdzie przebieg dwujezdniowej drogi będzie przecinać wschodnią część użytku ekologicznego, w niebezpiecznie bliskiej odległości jedynego krajowego stanowiska dichostylis Michela (Cyperus michelianus). Budowa mostu i dwóch jezdni wpłynie zdecydowanie negatywnie na tutejszą florę i faunę. Na trasie planowanej budowy występują stanowiska czosnku kątowego, konitrutu błotnego i wilczomleczu błotnego, wszystkie objęte prawną ochroną.

Pozostałe Informacje

Teren nie posiada praktycznie żadnego zagospodarowania turystycznego, poza pojedynczymi tablicami z opisem przyrodniczym. Mimo ponad 600 ha powierzchni, nie ma tutaj szlaków turystycznych czy ścieżek edukacyjnych.

Dawniej tutejsze łąki stanowiły część wsi Rapocin, która obecnie już nie istnieje. Do wyludnienia wsi doszło relatywnie niedawno. W 1987 roku mieszkańcy wioski zostali wysiedleni, a budynki rozebrane ze względu na duże skażenie terenu przez Hutę Głogów. Pozostawiono jedynie kościół wraz z otoczeniem (mury kościelne, spichlerz i poniemiecki cmentarz).

Wrażenia osobiste

Do 2025 roku wrażenia są bardzo pozytywne, niestety wrażenia te zapewne mocno podupadną z powodu budowy drogi przez środek obszaru chronionego. Łęgi Głogowskie stanowią drugi co do wielkości użytek ekologiczny w województwie. Rozciąga się on na długości 9 km na obu brzegach Odry, gdzie ochroną objęto dziewicze i niemalże nietknięte ludzką ręką mokradła, murawy, bagna i liczne zadrzewienia łęgowe. Użytek stanowi ważną ostoję dla lokalnych populacji nietoperzy, ptactwa wodno-błotnego, gadów i płazów. Mimo bliskości huty miedzi, przyroda daje sobie tutaj świetnie radę.

Łęgi Głogowskie stanowią jedną z większych ostoi ginących siedlisk takich jak łąki selernicowe, które rosną tutaj w mozaice z innymi siedliskami. Licznie kwitną na nich różowofioletowe łany czosnku kątowego i rozległe kępy żółtego wilczomleczu błotnego. Spotkać tutaj można także gatunek tytularny łąk, czyli selernice żyłkowaną o białych baldachach. Jednak prawdziwą perełką użytku są namuliska i związana z nimi grupa roślinności namuliskowej. To właśnie w okresie suszy w Odrze, i otaczających ją oczkach wodnych, poziom wody znacząco opada. Odsłonięte muliste i piaszczystych brzegi są bardzo szybko pokrywane przez dywan drobniutkich terofitów, które muszą jak najszybciej zakwitnąć i wydać nasiona, nim poziom wody wróci do normalnego stanu.

Obiekt mimo wielkości i bliskości Głogowa jest jakby całkowicie pominięty i zapomniany. Nie ma tutaj żadnej infrastruktury, nie ma szlaków czy ścieżek edukacyjnych. Jednak teren ewidentnie jest odwiedzany, bowiem istnieje gęsta sieć wydeptanych ścieżek. Dawne drogi wciąż są użytkowane przez pojazdy, które koszą łąki w ramach programów ochrony. Niestety ten piękny i dziki obszar wkrótce zostanie zniszczony. Samorządowcy bowiem postanowili przeciąć użytek budową obwodnicy. Mieli oczywiście do dyspozycji inne warianty drogi, omijające użytek, jednak tradycyjnie samorząd postanowią wybrać wariant możliwie najbardziej niszczący lokalną przyrodę.

Informacje praktyczne:

dobry dojazd, użytek rozciąga się na długości 9 km, w kilku miejscach asfaltowe lub utwardzone drogi podchodzą pod same granice użytku
teren wybitnie płaski, bardzo łatwy w poruszaniu się. Istnieje tutaj gęsta sieć wydeptanych ścieżek i polnych dróg umożliwiających dotarcie praktycznie w każde miejsce użytku. Miejsce posiada liczne oczka wodne, a wiosną występują mokradła i zalewiska. Warto mieć to na uwadze i przygotować odpowiednie obuwie
na południe od Łęgów Głogowskich występują trzy rezerwaty przyrody: Buczyna Jakubowska, Dalkowskie Jary i Annabrzeskie Wąwozy (lubuskie). Sąsiednie odcinki Odry objęte są ochroną w ramach sieci Natura 2000: Łęgi Odrzańskie od wschodu i Kozioróg w Czernej od zachodu.
okoliczne tereny są bogate przyrodniczo, szczególnie dotyczy to odrzańskich łach i piaszczystych brzegów z roślinnością namuliskową. Szczególnie dobrze wykształcone siedliska występują na wschód od Głogowa, okolice miejscowości Klucze, Wilków i Borków.
najlepsze terminy przyrodnicze do zwiedzania: czerwiec-lipiec (łąki selernicowe, murawy napiaskowe), sierpień-wrzesień (roślinność namuliskowa)