Kosaciec syberyjski tagowane posty

Lato na Dolnym Śląsku – Wrocław i Okolice

Każdy miesiąc, każda pora roku i każdy sezon ma swoje kaprysy i odstępstwa. Czasem są okresy bardziej deszczowe, czasem bardziej suche. Niekiedy zima długo nie odpuszcza a niekiedy wiosna przychodzi już w okresie kalendarzowej zimy. Ten rok nie należy do wyjątków a jego odstępstwem od normy są długie okresy suszy i upały. Wszystko to sprawiło, że tegoroczna wegetacja należy do stosunkowo skromnych. Wrocławia i jego okolic tegoroczna susza także nie ominęła, ale po kolei …

Czytaj więcej

Las Strachociński


Czytaj więcej

Kosaciec syberyjski

KOSACIEC SYBERYJSKI  (Iris sibirica)

Kosasćowate (Iridaceae)

Okres kwitnienia: VI-VII

Występowanie: Roślina posiada rozproszone stanowiska na terenie niemal całego kraju, z czego największe skupiska odnotowuje się na Nizinie Śląskiej, Wale Trzebnickim, Nizinie Śląsko-Łużyckiej, Polesiu Zachodnim i Wołyńskim, Pogórzu Beskidzkim, Roztoczu, Wyżynie Lubelskiej, Wyżynie Śląsko-Krakowskiej, Wyżynie Małopolskiej, Pojezierzu Wielkopolskim i w Dolinie Dolnej Wisły. W Tatrach nie występuje. W pozostałej części Karpat rzadki, odnotowany głównie w niższych regionach jak Bieszczady, Beskid Niski, Beskid Wyspowy, Pogórze Wiśnickie, Doły Jasielsko-Sanockie.

Na Dolnym Śląsku stosunkowo częsty. Na nizinie rośnie głównie w dolinach rzek i na terenach o bogatej sieci rzecznej. Notowany w dolinach Odry, Oławy, Widawy, Kaczawy, Baryczy, Jezierzycy i Kwisy. W Sudetach stanowiska rozlokowane głównie na Pogórzu i Przedgórzu a także na terenie Sudetów Zachodnich i Środkowych. Stwierdzony m.in. na Masywie Ślęży, Wzgórzach Niemczańsko-Strzelińskich, w Górach Sowich, Obniżeniu Noworudzkim, Pogórzu Kaczawskim, Pogórzu Wałbrzyskim, Górach Stołowych, Równinie Świdnickiej i Kotlinie Kłodzkiej.

Chroniony w większości nizinnych parków narodowych (Białowieski, Biebrzański, Wielkopolski, Narwiański, Kampinoski, Roztoczański, Poleski) a także w Bieszczadzkim, Magurskim i Ojcowskim Parku Narodowym. Kosaciec jest odnotowywany w licznych rezerwatach przyrody, głównie florystycznych, torfowiskowych i krajobrazowych, m.in. Łąka Sulistrowicka, Uroczysko Wrzosy, Dzikie Osty, Wąwóz Siedmicki, Piaśnickie Łąki, Bagno Jacka, Pieczyska, Brzeźnik, Torfowisko Sobowice, Łęka, Skołczanka, Świnia Góra, Kruszyn, Przełom Houbli i wiele innych. Oprócz tego występuje w licznych parkach krajobrazowych jak Park Krajobrazowy Międzyrzecza Warty i Widawki, Chełmy, Solskiej Puszczy, Doliny Jezierzycy, Doliny Baryczy, Dolina Bystrzycy, Ślężański, Załęczański, Chełmski, Mazurski, Trójmiejski, Mazowiecki, Nadmorski, Nadwieprzański, Rogaliński, Nadbużański, Przedborski, Sobiborski i Krzczonowski Park Krajobrazowy.

Środowisko: Roślina preferuje tereny otwarte i nasłonecznione o glebie świeżej, wilgotnej, bagiennej lub okresowo zalewanej, umiarkowanie żyznej (mezotroficznej), o pH obojętnym lub lekko zasadowym. Podłoże najczęściej stanowią ziemie czarne, gruntowo-glejowe, torfowe i murszowe, rzadziej brunatne i płowe. Spotykany głównie na wilgotnych lub zmiennowilgotnych łąkach trzęślicowych, bagnach, torfowiskach niskich i torfowiskach przejściowych, rzadziej na mokrej psiarze, na obrzeżach lasów lub w zbiorowiskach ziołorośli (m.in. rokicin z wierzbą rokitą i łozowisk z wierzbą szarą).

Roślina bardzo często występuje w pobliżu zbiorników wodnych, jezior, oczek wodnych, strumieni, kanałów i źródlisk. Często wkracza w ekosystemy zmienione przez człowieka jak rowy melioracyjne, łąki w pobliżu zbiorników retencyjnych i stawów rybnych. Popularna jako dekoracyjna roślina ogrodowa, posiada wiele stanowisk przy siedzibach ludzkich, wokół miast lub wsi, będących efektem ucieczek i rozsiania się z ogrodów i ogródków działkowych (np. zawidawskie łąki przy ul. B. Krzywoustego we Wrocławiu).

Gatunek charakterystyczny dla zbiorowisk jednokośnych i nie nawożonych łąk trzęślicowych ze związku (All.) Molinion caeruleae oraz łąk trzęślicowych z zespołu (Ass.) Molinietum caeruleae. Sporadycznie stwierdzany w zespole jastrzębca i situ sztywnego (Nardo-Juncetum squarrosi) oraz w zespole wiązówki i bodziszka błotnego (Filipendulo-Geranietum palustris)

Opis ogólny: Roślina objęta ścisłą ochroną gatunkową, zamieszczona na Czerwonej Liście Roślin i Grzybów Polski (2006) jako gatunek narażony na wyginięcie (kategoria zagrożenia V). Głównymi zagrożeniami jest niszczenie naturalnych stanowisk poprzez zmiany stosunków wodnych. Głównie obniżanie poziomu wód gruntowych, osuszanie i melioracja bagien, torfowisk oraz wilgotnych łąk a także zmiany stosunków świetlnych poprzez zalesianie terenów łąkowych i torfowiskowych, ograniczając dostęp do światła (patrz: rezerwat Łąka Sulistrowicka). Innym czynnikiem jest zrywanie kwiatów przez turystów lub wykopywanie całych kęp przez kolekcjonerów rzadkich roślin.

Kosaciec rozpoczyna wegetację zazwyczaj w kwietniu kiedy to wyrastają z kłączy liczne jasnozielone pędy, które rosną przez całą wiosnę by w czerwcu spomiędzy pochew liści wypuścić kwiatostan. Rośliny kwitną stosunkowo krótko, jeden kwiat utrzymuje się kilka dni i po 2-3 tygodniach roślina zakańcza kwitnienie. Owocostany dojrzewają przez większość lata. Na początku jesieni torebki są już dojrzałe i zasychają (podobnie jak liście) i wypuszczając kilkadziesiąt nasion, które zimują i na wiosnę rozpoczynają kiełkowanie.

Rośliny najczęściej występują w dużych skupiskach, liczących po kilka-kilkanaście kęp a każda z nich liczy po kilkadziesiąt, rzadziej kilkaset kwitnących pędów. W niektórych regionach kosaćce tworzą ogromne połacie kwitnących na niebiesko łanów (np. w rezerwacie Łąka Sulistrowicka lub Dolinie Baryczy). Rzadko spotyka się pojedyncze osobniki lub niewielkie kępki, zazwyczaj są to młode egzemplarze, które nie zdążyły jeszcze wytworzyć licznych odrostów tworzących kilkunastopędowe kępy.

Czytaj więcej

Łąki Trzęślicowe na Terenach Wodonośnych


Czytaj więcej