Nowa Morawa



Typ ochrony: florystyczny

Data utworzenia: 1971

Powierzchnia: 22,16 ha

Powiat: Kłodzki

Gmina: Stronie Śląskie

Nadleśnictwo: Lądek Zdrój

Położenie: Rezerwat leży w Górach Bialskich (Sudety Wschodnie) na wysokości 820-965m n.p.m. obejmując swym zasięgiem wierzchołek i zbocza góry Solec. Obszar znajduje się w rozwidleniu potoków źródłowych Prawej i Lewej Widełki oraz Morawki, w całości na terenie Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego, przy granicy z Republiką Czeską. W sąsiedztwie znajdują się trzy inne rezerwaty (Puszcza Śnieżnej Białki, Jaskinia Niedźwiedzia i Śnieżnik Kłodzki).

Budowa: Rezerwat charakteryzuje duża różnica wysokości licząc od najwyżej położonych partii po znajdujące się najniżej (największa różnica wynosi 145 metrów), występują tu liczne stromizny. Całość zbudowana jest z skał metamorficznych takich jak gnejsy (m.in. granity powstałe pod wpływem mylonityzacji) i łupki łyszczykowe. Zbudowane są z nich całe Góry Bialskie. Żyzna gleba, posiadająca grubą i kwaśną warstwę próchniczą.

Flora: Całość rezerwatu obejmuje najbardziej pierwotny fragment lasów Gór Bialskich i jeden z najdzikszych w całych Sudetach, gęsty las zachował prawie pierwotny charakter Puszczy Sudeckiej.

W wyższych terenach występuje dolnoreglowy, kwaśny sudecki las świerkowy ze stanowiskami starodrzewia świerkowego mającego 140-200lat. Tamtejsze drzewa są pochodzenia rodzimego i charakteryzują się bardzo dobrą jakością, dzięki czemu zostały one uznane za drzewostan nasienny. Bardzo cenny dla procesu odnowy i unasienniania okolicznych lasów, w których dominuje monokultura świerków obcego pochodzenia.

Oprócz cennych walorów genetycznych, nowomorawskie świerki cechuje bardzo osobliwy wygląd tzw pokrój szczudłowaty. Wiele z nich wykiełkowało i rosło na butwiejących, powalonych pniach, tworząc korzenie naokoło nich. Z biegiem czasu stare pnie uległy całkowitemu rozkładowi, pozostawiając pustą przestrzeń i osobliwie rozlokowane, ponad powierzchnią ziemi świerkowe korzenie.

W niższych partiach rośnie zespół mieszanego lasu bukowo-świerkowego z dużym udziałem drzew iglastych (jodła, świerk) oraz drzew liściastych, głównie buk i klon jawor, z bogatym podszyciem składającym się m.in. z wiciokrzewów, bzu koralowego, róży alpejskiej i wawrzynka wilczełyko.

Runo leśne średnio urozmaicone, głównie ze względu na przewagę drzew iglastych, których runo charakteryzuje się uboższym składem niż runo lasów liściastych czy mieszanych. Rośnie tutaj śledziennica skrętolistna, gwiazdnica gajowa, trzcinnik leśny, dzwonek szerokolistny i szarota norweska.

Występują tu liczne porosty, na drzewach, kamieniach i bezpośrednio na runie leśnym. Świadczy to o niskim zanieczyszczeniu okolicznych biotopów, pomimo katastrofy ekologicznej jaka zdarzyła się w Sudetach  w latach 70 i 80 XX wieku.

Fauna: Bogata. Dzięki zachowaniu pierwotnego charakteru, z dala od siedzib ludzkich, rezerwat jest prawdziwą ostoją dla dzikiej zwierzyny. Licznie występują tu ssaki reprezentowane przez jelenie, muflony, sarny, dziki, lisy, daniele, zające, borsuki, kuny leśne i liczne małe gryzonie oraz ryjówki.

Rezerwat stanowi także ostoję dla ptaków, w tym bardzo rzadkiego głuszca (w skali kraju wymierający) i cietrzewia oraz innych gatunków jak dzięcioły, kruki, jarząbek, mysikrólik, drozd, jastrząb i liczne gatunki sów.

Zagrożenia: Obecnie niewielkie. Rezerwat znajduje się w jednym z najdzikszych regionów Sudetów. Nie ma tutaj zbytniego zagrożenia nadmiernym ruchem turystycznego, jako że nie prowadzą tutaj żadne wyznaczone szlaki turystyczne. Najbliższe zabudowania to wieś Nowa Morawa, licząca zaledwie 40mieszkańców. Brak utwardzonych dróg niweluje ruch samochodowy, znacznie ograniczając zagrożenia dla zwierzyny, które nie są potrącane ani rozjeżdżane (patrz: droga krajowa prowadzona przez  rezerwat Buki Sudeckie).

Dawniej, dzikość terenów generowało kłusownictwo, które obecnie zostało niemal całkowicie zaprzestane. W latach 70 i 80 XX wieku, rezerwatowi jak i całym Sudetom groziła klęska ekologiczna. „Na szczęście” poważnie dotknęła ona tylko niektórych regionów, oszczędzając rezerwat.

Inne: Piękno i niezwykłość tego obszaru były zauważalne już XIX wieku, kiedy należały one do Marainny Orańskiej. Księżna była postacią wielce zasłużoną dla całego regionu. Jej działania charakteryzowały się racjonalnością i skutecznością. Dotyczyło to także obszaru obecnego rezerwatu. Dzięki bardzo dokładnie planowanej i racjonalnej gospodarce leśnej znaczna część obecnego rezerwatu zachowała dziki, naturalny charakter.

Zostaw wiadomość

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>