Site Loader
W górę
Rock Street, San Francisco

Niewielkie i niepozorne wzgórze skrywające w sobie duże bogactwo przyrodnicze. Tak w skrócie można powiedzieć o Storczykowym Wzgórzu, które jest jedną z głównych okolicznych atrakcji. Stanowi ono przystanek na ścieżce przyrodniczej Trzech Wąwozów, gdzie możemy podziwiać liczne rzadkie i chronione rośliny, w tym storczyki od których wzgórze wzięło swoją nazwę. 


 

Typ ochrony: brak, atrakcja turystyczna

Data utworzenia: brak

Powierzchnia: ok. 5 ha

Powiat: Jaworski

Gmina: Paszowice

Nadleśnictwo: Jawor


Położenie: Wzgórze znajduje się we wschodniej części Pogórza Kaczawskiego w Sudetach Zachodnich, w zachodnim obszarze Parku Krajobrazowego „Chełmy” na skrzyżowaniu dróg prowadzących z Siedmicy do Nowej Wsi Wielkiej. Część obszaru obejmuje oddział leśny 4d nadleśnictwa Jawor.

Budowa: Wzgórze o wysokości 371 m n.p.m. o kopulastym kształcie charakteryzują stosunkowo łagodne zbocza o bardzo małym kącie nachylenia, które są bardziej strome od zachodu i południa a łagodniejsze od północy. Całość zbudowana jest z tych samych skał, z których zbudowane jest całe okoliczne pogórze. Składa się głównie z kompleksów skał zieleńcowych (zieleńców, łupków zieleńcowych, diabazów), których rumosz jest luźno rozrzucony na całej powierzchni wzgórza.

Flora: Pomimo niewielkich rozmiarów na wzgórzu wyróżnia się duże bogactwo flory. Największe powierzchniowo jest siedlisko podgórskiej kwaśnej dąbrowy (Quercetea robori-petraeae) obejmujące zachodnie i południowe zbocza. Drzewostan jest zbudowany głównie z dębu szypułkowego. Ze względu na ubogie i kwaśne podłoże tutejsze okazy charakteryzują się skarlałym wzrostem, pnie proste o drobnej i rzadkiej koronie z powykręcanymi gałęziami. Warstwa podszytu prawie nie występuje z pojedynczymi okazami derenia świdwa, trzmieliny zwyczajnej oraz kęp jeżyn. W runie leśnym występują liczne trawy m.in. kostrzewa, kłosówka a także inne gatunki roślin jak jastrzębce, przetacznik leśny, zawilec gajowy, pierwiosnek lekarski, konwalia majowa i kokoryczka wielkokwiatowa.

Najważniejszym gatunkiem tego ekosystemu jest kukułka bzowa, mająca tutaj największą populację w obrębie parku. Ten rzadki i objęty ochroną gatunek występuje na wzgórzu o obu wariantach kolorystycznych, tj. różowym i bladożółtym. Populacja na chwilę obecną charakteryzuje się tendencją wzrostową oraz stopniowym poszerzaniem areału występowania na wzgórzu i okolicy, gdzie notowane są także na zboczach Biesówki, Lipskiej Góry i Żarnowca. Na tamtejszych stanowiska stwierdzono pojedyncze osobniki rozlokowane w dużych odległościach od siebie, podczas gdy na Storczykowym Wzgórzu istnieje duża populacja licząca ponad 50 osobników w kilku zgrupowaniach.

Zachodnie i północne zbocza porastają młodniki brzozowe i siedliska zdegenerowane z licznymi trawami oraz stanowiskami buławnika mieczolistnego i podkolana białego. Obrzeża są gęsto porośnięte krzewami tarniny, głogu dwuszyjkowego oraz  młodymi okazami robinii akacjowej, klonów, dębów i wierzb.

Fauna: Obszar jest zbyt mały by był cenną ostoją zwierząt zwłaszcza, że wokoło nie brakuje dużych kompleksów leśnych i rezerwatów. Wzgórze tymczasowo odwiedzają okoliczne zwierzęta. Można tutaj spotkać dziki, sarny, lisy oraz wiewiórki, myszy zaroślowe, ryjówki, jeże, krety i liczne ptaki.


Zagrożenia: Duże. Obszar jest bardzo mały a populacje np. kukułki bzowej są zbyt małe by mogły być uważane za stabilne i bezpieczne. Wzgórze wprawdzie nie jest zaznaczone na większości map, jednak stanowi jeden z ważniejszych punktów turystycznych gminy, mocno reklamowany w okolicy. Może stanowić potencjalny obszar grabieży dokonywanych przez kolekcjonerów storczyków. Dodatkowo fragment zadrzewień, mimo niewielkiej powierzchni, może zostać uznany przez nadleśnictwo jako potencjalny obszar do wycinki. Taki scenariusz spowodowałby nieodwracalne szkody w populacji storczyków, które bardzo szybko zostałyby zagłuszone przez światłolubne gatunki roślin.

Teren nie podlega żadnej ochronie a w planach zagospodarowania przestrzennego gminy także nie ma planów ochronnych Storczykowego Wzgórza. Stąd istnieje potencjalnie duże ryzyko zniszczenia tego cennego obszaru.

Wrażenia ogólne: Po odwiedzeniu obszaru mam mieszane uczucia. Teren ma stanowić jedną z ważniejszych atrakcji regionu, są ustawione tablice informacyjne, oznaczenia na mapach. Jednak teren jest wysoce zaniedbany. Zaczynając od sporego zaśmiecenia wzgórza licznymi śmieciami w postaci worków, butelek, zniszczonych urządzeń gospodarstwa domowego, kończąc na braku odpowiedniego zagospodarowania rozrastających się krzewowisk, które zabierają teren storczykom stanowiącym najważniejszą atrakcję tego obszaru. Nie ma tutaj oficjalnie wyznaczonej ścieżki, są za to ślady poruszania się samochodów. Jako że teren nie stanowi obszaru chronionego (nie jest ani rezerwatem, ani nawet użytkiem ekologicznym) istnieje duże ryzyko negatywnego oddziaływania ludzkiego na wzgórze. Całość oceniam na 3. Głównie dlatego, że pomimo oznaczenia Storczykowego Wzgórza jako jednej z ważniejszych atrakcji, nie widać tutaj żadnej czynnej ochrony.


Informacje praktyczne:

  • dobry dojazd, wzgórze położone jest zaraz przy drodze z szerokim poboczem. Mimo braku dróg przez wzgórze jest ono bardzo łatwe w poruszaniu się, nawet dla początkujących osób
  • przez teren nie przebiegają szlaki turystyczne, jednak jest ona jednym z punktów na ścieżce dydaktycznej ‚Szlak Trzech Wąwozów’, który tworzy pętlę obejmującą wzgórze, Ruski Most, Wąwóz Nowowiejski, Wąwóz Lipa i fragment Wąwozu Siedmickiego
  • wzgórze położone jest w sercu parku krajobrazowego wokół innych cennych obszarów jak wymienione wcześniej wąwozy, Żarnowiec, Nad Groblą, Mszana i Obłoga oraz łąki nowowiejskie.
  • najlepsze przyrodniczo terminy do zwiedzania: przełom kwiecień-maj (kukułki bzowe), maj (buławniki), czerwiec (podkolany)

Post Author: admin