Czartowska Skała


Typ ochrony: Pomnik przyrody nieożywionej 

Data utworzenia:1991 

Powierzchnia: ok.5 ha

Powiat:Jaworski

Gmina: Męcinka

Nadleśnictwo: Jawor

Położenie: Niewielka grupa skał znajdująca się na Pogórzu Złotoryjskim (północna część Pogórza Kaczawskiego), pomiędzy miejscowościami Muchów i Pomocne, na trasie 365 w kierunku Jawora. Położne jest na terenie Parku Krajobrazowego „Chełmy”. Jest to jeden z najlepszych punktów widokowych na Góry Kaczawskie (przy dobrej pogodzie można dojrzeć i Śnieżkę).

Budowa: Jest to niewielkie wzgórze o wysokości 463m n.p.m. zbudowane głownie z bazaltów. Są to wulkanity mioceńskie, będące składową rdzenia dawnego wulkanu. Wulkan ten wypełniała lawa i pokrywa lawowa o zasadowym pH. Bazanit budujący Czartowską Skałę ma charakterystyczny układ spękanych, regularnych słupów (ciosów). Ciosy te osiągają kilkadziesiąt cm długości i zapadają w różnych kierunkach przy jednoczesnym zachowaniu układu wachlarzowego na samym szczycie stożka . Poza nim, u podnóża występują osady glacjalne i fluwioglacjalne powstające przy udziale lodowca. Północna ściana składa się także z ordowickich fyllitów i łupków kwarcowych a w skład południowej wchodzą zieleńce późnego paleozoiku.

Wzniesienie składa się z dwóch wierzchołków. Wierzchołek wschodni jest znacznie wyższy, szpiczasty. Z dwóch stron znacznie podcięte zbocza, będące efektem wydobywania kruszczca w dawnych czasach.

Flora: Ze względu na bardzo małą powierzchnię nie jest zbyt bogata, aczkolwiek występuje tu kilka cennych zbiorowisk roślinnych, m.in. ściany skalne i urwiska krzemianowe ze zbiorowiskami z Androsacion vandelii oraz wapienne ściany skalne ze zbiorowiskami Potentilletalia caulescentis. Zajmują one bardzo niewielkie powierzchnie w szczytowych partiach neku oraz w szczelinach pomiędzy słupami bazaltowymi. Na skałach licznie rosną rozchodniki i żółtokwiatowe kępy pięciorników. Tereny łąkowe wokoło Czartowskiej Skały sklasyfikowany są jako niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherion elatioris), na których stwierdzono kilka rzadkich lub chronionych roślin, m.in. kukułka bzowa, storczyk męski, dziewięćsił bezłodygowy, gnidosz rozesłany, pierwiosnka wyniosła i wawrzynek wilczełyko. Miejscami siedliska wykazują zespoły mocno zniekształconych muraw kserotermicznych, które prawdopodobnie występowały tutaj, jednak obecnie zanikły z powodu sukcesji drzew i krzewów oraz zmianom w sposobie użytkowania łąk i nieużytków. Na szczycie odnotowano chroniony gatunek porostu, kruszownicę szorstką.

Wokół skały rosną liczne drzewa i krzewy, m.in. tarnina, dzikie wiśnie, jeżyny, róże i brzozy. Niewykaszane, pomału coraz bardziej rozrastają się, obejmując swym zasięgiem tereny łąk i muraw. Zmniejszając w ten sposób areał występowania dla wymienionych wcześniej rzadkich roślin.

Fauna: Uboga. Jest to bardzo niewielki obszar, bez powierzchni leśnej czy łąkowej, na którym przeważają skały i cierniste krzewy. Można tutaj spotkać głównie opalające się w słońcu gady (m.in. jaszczurki, żmiję zygzakowatą), ptactwo przesiadujące na gałęziach, a czasem zachodzą tutaj okoliczne sarny i dziki. Do cennych gatunków odwiedzających Skałę należy motyl paź królowej i chroniony pająk tygrzyk paskowany.

Zagrożenia: Duże, zarówno dla roślin jak i formacji skalnych. Teren na którym znajduje się pomnik przyrody leży w prywatnych rękach. Właściciel jak widać nie interesuje się obiektem, który powoli zarasta na wpół-dzikimi drzewkami owocowymi i okoliczną roślinnością, przyśpieszając znacznie erozję skał oraz zarastając wzniesienie przy jednoczesnym zasłanianiu oryginalnych bazaltowych ścian.

Kilka rzadkich roślin, jakie rosną tutaj, są zagrożone przez turystów, którzy chętnie odwiedzają Skałę. Mogą oni deptać roślin, zrywać ich kwiaty lub wykopywać całe kępy.

Inne: Piękno góry było zauważone już bardzo wcześnie, jeszcze za czasów Niemców teren ten był obiektem chronionym. Potem, na kilka dekad zapomniany, ponownie stał się obiektem chronionym w 1991 roku jako pomnik przyrody nieożywionej. Sama Skała leży na tzw. Szlaku Wygasłych Wulkanów, który dalej biegnie w kierunku Jawora i Wąwozu Myśliborskiego.

Wrażenia ogólne: Po odwiedzeniu wygasłego wulkanu mam mieszane uczucia. Jedna z ważniejszych atrakcji turystycznych regionu, będąca celem licznych wycieczek, oznaczona na słynnym Szlaku Wygasłych Wulkanów, widoczna z daleka. Mogłaby budzić podziw gdyby mogła. A nie może. Jest to jeden z najbardziej zaniedbanych obiektów turystycznych. Spora część góry zarosła zdziczałymi drzewkami owocowymi oraz krzewami tarniny i dzikiej róży. Rozrastające się krzewowiska skutecznie maskują kształt stożka, odsłaniając jedynie jego szczytowe fragmenty. Dodatkowo postępujące zarastanie zagraża bytującym tu storczykom, które przegrywają walkę z tarniną i zdziczałymi drzewkami owocowymi.

Sam dojazd i ułatwienia nie są zbyt ułatwiające. Jest wprawdzie tabliczka nakierowująca, jednak brak jest jakiegokolwiek parkingu (bo tylko autem lub ewentualnie rowerem można dotrzeć, brak tu dojazdu i przystanku komunikacji zbiorowej), nie ma także porządnej ścieżki czy tablic informacyjnych. Działka znajduje się w prywatnych rękach, stąd gmina ma niewielkie pole działania, jednak mogłaby się porozumieć z właścicielami. Byłoby to korzystne dla wulkanu, dla storczyków i dla turystów, którzy mogliby stanowić ważne źródło dochodów. Stożek jest często odwiedzany, albowiem nie zdarzyło mi się bym zwiedzał stożek w samotności.

Ogólnie oceniam Czartowską Skałę na 3-. Przede wszystkim z powodu zaniedbania. Ocenę ratuje występowanie cennych storczyków, których jednak byt stoi pod znakiem zapytania.